Sterrenstof

Ik zou weleens willen vliegen
Of met een wolk mee
omhoog willen varen
En na een tijdje
hoop ik dan
een ster te grijpen
Dan kan ik me daaraan vastklampen

En als ik,
na een tijdje gevlogen te hebben,
drijf tussen de sterrenstof
kan ik misschien afstand nemen
van de vullende leegte
die de wereld me heeft gebracht

En dan hoop ik
dat ik in die bewegingsruimte
gevuld word
met de sereniteit van de interval
tussen Hemel en aarde,
ik God van iets dichterbij kan ervaren
En ik,
terwijl ik daar zo zweef,
tot rust kan komen

84693e5a-bb35-43f3-b743-7bf9b8b7ad4f

Hermeneutische Cirkel

Leeg zijn de woorden die de mensen spreken
Weloverwogen, doorleefd en goed doordacht
Maar vergeef me dat ik ze veracht
Bij mij kunnen ze niet binnen breken

Nietszeggend zijn die woorden
   [echo’s van een rijk verleden]
Als lege hulzen komen ze mij voor
Want de betekenis van wat ik hoor
   [getetter in het platte heden]
Moet ik met mijn begrip vermoorden

En u, wat hebt u eraan?
  [als een lege huls des dichters woord]
Dat ik deze woorden zeg?
Nietszeggend blijft de weg,
[door stil begrip in betekenis vermoord]
De weg die ik moet gaan.

098-IMG_1939

Sterrenstelsel

Constelleren kan je leren
Impulsen zijn tembaar
Eitjes bakbaar
Mijn liefde voor jou
licht ontvlambaar

Ik wil dat jouw bliksemschicht
zich op mij richt
zodat ik pijn kan voelen
die essentieel is.

Laten wij in die geest
onze paarse knikkers
zachtjes tegen elkaar uitspelen,
een Melkweg maken,
intergalactisch dansen,
onze ruimteschepen in kruipen
en zweven in het niets.

Alle planeten komen steeds meer
op één lijn te staan
Mijn weerstand verdwijnt
in een zwart gat
Ik draai mijn hoofd
in onmogelijke hoeken;
het opent zich voor logica,
tijdreizen en synchroniciteit.

Ik ben klaar om iemand te koesteren
in contact-improvisatie
van autonoom persoon
tot autonoom persoon;
ik ben geen maan voor jouw planeet
en jij niet voor de mijne.

Als jij een baan wilt maken
om een andere planeet
heb ik daar vrede mee
Want ik heb de enorme eer
in hetzelfde universum te incarneren
als jij.

jonatan-pie-486589-unsplash

Jacht

Haastig ben ik op zoek
naar een plek om neer te strijken
uit te rusten; op zoek
naar liefde die ik kan grijpen
maar niet begrijpen, voelen
maar niet omvatten –
liefde die mij zal overstijgen

Maar, soms dreig ik te vergeten
dat liefde niet afgedwongen kan worden –
maar enkel gegeven
Laat mij rijk worden in de liefde
door uit overvloed te geven
dat ik niet de liefde zoek
maar door haar wordt gedreven

Fjord

Onzichtbaar

Ze raapt takjes op en plastic van de straat
Men kijkt haar weg door weg te kijken
Want deze vrouw loopt uit de maat
En niemand weet en niemand ziet
Wie ze is of ooit was
Of waar ze naartoe gaat.

Het verkeer raast langs
De kerkklok luidt viermaal
En een oude heer verliest zijn krant
In het pandemonium van de stad

Maar niemand verliest ooit de tijd
Terwijl zij altijd van ons wint.
En als ik sprint en vlieg door het gedruis
In de hoop dat ik de trein haal
Kijk ik toch nog even om, heel kort
Naar de onzichtbare vrouw
Zij hoort hier niet thuis.

Verval

 

Naakt

De koelte van de zilte lucht
kan mij niet kalmeren
De ruis van de golven
Het wandelende zonlicht
En het zand dat mij draagt
kunnen niet voorkomen dat ik
meer dan bewust
om mijzelf heen ren

Er vliegt een helikopter over
Er loopt een echtpaar
gemoedelijk langs de kustlijn
En even verderop
ligt een beeldschone vrouw
ontbloot in de zon

En ik weet het niet meer

Ik dwaal, ik zoek naar iets onbestemds
Naar een paar woorden die tezamen
zullen vertolken wat mij van binnen roert
Maar bij ieder woord
dat ik spreek
Breekt het beeld
weer een beetje
af

Strand