Alles grijs

Waar gaan we heen als,
Alles grijs wordt?
Wat zullen we doen als,
Alle mensen
Monotoon,
Materieel,
Machteloos bestaan?

Wat zullen we worden als,
Alles grijs is?
Hoe zullen we ons noemen als,
Iedereen,
Geboeid,
Ongeboeid,
Gevangen begeert?

Hoe zullen we leven als,
Alles grijs blijft?
Wie zullen we zijn als,
Alle mensen,
Vertwijfeld,
Ongetwijfeld,
Anoniem ontslapen?

abstract-architectural-design-architecture-1337285

15 april 2016, 20.20

De zon scheen
Ik heb een deken
ik lees
maar warmte is er niet.
projecteer ik?
is warmte subjectief?
Dit was niet mijn ding.

hoe blijf ik hierbij
rustig?
hoe word ik niet verdrietig, agressief,
lustig?

Ik denk aan je,
zie jouw schoonwijn
een roze bril
op een roze wolk
jij brak het glas
en ik knikte.

niet elke ‘ja’ is goed
soms ga je de grens over,
de afgrond in.
Dan vrees ik
te worden uitgekotst,
dat ik alleen ben,
nooit begrepen kan worden.

Echter,
de ander pakt mijn hand
samen staan we op
en bouwen we een boomhut.

en zie daar,
een bundel,
een mixtape,
een cafeetje,
waar filosofen
rustig slapen
zonder pathologie,
zonder mysterie,

in alle vrijheid.

WhatsApp Image 2018-07-15 at 22.12.22.jpeg

Daglicht

Je laat je blik vangen
Je zet de deur op een kier
Doorbreekt de muren
Opent de gordijnen
Blaast voorzichtig het stof van de tafel
En haar eikenhouten stoelen
Brengt alles in het reine
En dan
Geef je je hart met open handen
Hier is het, kwetsbaar en stil
Ze kan haar doorboren
Zelfs doden als ze wil
Maar het maakt je niet uit.
Zo krijgen de planten nog eens water
En hou je de vlekken van de ruit.

WhatsApp Image 2018-07-09 at 19.56.23

 

Harmonie

Het is alsof
De schemer de omgeving tot zwijgen wenkt
De zachte bries mijn pas terugbrengt
Tot de vaart waarmee het avondrood
Voor het nachtblauw plaatsmaakt

Tot het punt waarop ik stil word gezet
Verdwaasd voel dat de zee ruist
En het helmgras zachtjes stuit op de wind

En ik plots weet wat het is
De avond in het verlengde ligt van mijzelf
En de werkelijkheid zich laat vatten
In slechts twee woorden:
‘Ik leef’

IMG_3169

Zijlicht

Zijlicht zelfst.naamwoord. Zijlicht is wanneer de lichtbron zich opzij van het voorwerp bevindt; eigen schaduw en slagschaduw zijn dan duidelijk te zien, zodoende geeft deze belichting de grootste plasticiteit te zien. [Lexicon voor de Kunstvakken]

Zij,
zij ligt
dichtbij
te dicht
wellicht
te dicht
dichtbij
ligt zij
mij.

De compositie

De lucht smaakt naar verbrand hout
En versgemaaid gras
De kleuren van de avondlucht
Dansen voor mijn ogen
De eikenbomen, de molen, het aarden pad
Zijn in wezen een compositie van datgene
Wat ik zelf nooit had kunnen scheppen
Ik kan ze slechts bij elkaar rapen met mijn blik
Ze omlijsten met mijn gedachten
Als letters die ik gebruik voor mijn zinnen
Als een vage echo van een wijs
Die deze wereld aaneenrijgt als een weefgetouw
Maar die ik slechts zachtjes kan mee neuriën

 

 

WhatsApp Image 2018-06-11 at 22.49.34.jpeg

Het stille meer

Toen zag ik het duister aan
en daalde ik af naar een stil meer
Op zoek naar wat mij ten diepste beweegt
Ik wacht af, observeer, luister opmerkzaam

Er is geen stem die verhelderend spreekt
Ik word gedwongen verder te gaan
Angstig daal ik af in het donkere water
Het water stijgt tot mijn lippen
Dan word ik overvallen, door schrik bevlogen
Ik word mij bewust dat ik mijzelf heb bedrogen

Zonder een woord te spreken blijf ik stil, ik zwijg
Terwijl het water boven mijn hoofd stijgt

In dat donkere water beweeg ik mij
met ingehouden adem loop ik over een dun koord –
balanceren tussen waanzin en helderheid
terwijl mijn onschuld wordt vermoord

Een kolkende stroming ontstaat in dat stille meer
Beukende golven sleuren mij heen en weer
Een verdrinkingsdood dreigt, de afgrond gaapt
Wanhoop nabij, als de laatste klokslag slaat

Dan, de schrikbarende ontdekking dat ten diepste
ik niet kies maar door krachten wordt bewogen
‘Ik’ ben enkel een druppel in een oceaan
die door de stroming wordt meegezogen

beach-black-and-white-clouds-414491