Wat is Icarus Vliegt?

Icarus Vliegt is een kunstenaarscollectief met als missie, in één zin:

Het verdiepen van de verwondering van de enkeling door dit te uiten en te delen in gemeenschap.

Enkele toelichtingen van termen:

Onder verwondering verstaan we een bewogenheid met de wereld, waarin men overrompeld wordt door wat zich aan hem voordoet. In zo’n moment krijgt men te zien wat we zouden willen noemen: de alledaagse suggestie van iets groters.

Dit grotere is gelegen in het raadselachtige waarmee de wereld in een enkel moment ons toe kan schijnen, dat volgens ons twee voornaamste vormen kent. De wereld kan ons toeschijnen als iets overstijgends, als iets dat veelkleuriger, ontzagwekkender of doordachter is dan wij in onze dagelijkse bezigheden toelaten te denken. Echter, hij kan ons ook juist vervreemden en overkomen als iets afgrondelijks, waarover we graag Camus laten spreken:

We ontdekken dat de wereld ‘ondoorzichtig’ is, in een flits kunnen we zien hoe vreemd en onoverwinnelijk een steen voor ons is en hoezeer de natuur of een landschap ons bestaan kunnen negeren. Diep in alles wat mooi is ligt iets onmenselijks besloten en de heuvels, de zachtblauwe lucht, vormen van bomen verliezen van het ene ogenblik op het andere de betekenis die wij ze toegekend hadden, en vanaf dat moment zijn ze verder van ons verwijderd dan een verloren paradijs. […] Deze ondoorzichtigheid en deze vreemdheid van de wereld, dat is het absurde. (Camus, De Mythe van Sysiphus)

Deze suggestie is iets alledaags, niet omdat hij iets normaals is, maar omdat hij verscholen kan liggen in het normale, bijvoorbeeld op een willekeurige straathoek, in een wandeling door een bos of in het oogcontact met een ander. Bij de juiste omstandigheden kan dit alledaagse zich dan verheffen tot iets onmeetbaar groters, die de verwondering teweeg brengt.

We geloven dat de primaire reactie op deze verwondering er een is van zwijgen, omdat het laten vallen van een stilte zich het best leent om de ervaring recht te doen. Hierna komt de drang om deze ervaring te duiden in woorden of beelden die voor de geest komen, in de hoop deze suggestie van iets groters te reflecteren en dezelfde vingerwijzing te voltrekken in iedere aanschouwer. Dit is het aspect van de uiting, in bovenstaande kernzin genoemd.

Ons inziens is het voor het verdiepen van deze verwondering cruciaal dat dit in een gemeenschap van gelijkgestemden gebeurt, omdat in de wederzijdse erkenning en het debat iets tot stand kan komen dat de individuën op zichzelf nooit kunnen bereiken. Hiervoor is het belangrijk dat deze gemeenschap actief is en elkaars uitingen met regelmaat deelt, om zo samen tot iets substantieels te komen en niet te vervallen in abstracte luchtfietserij.