Onderbreking

Onderbreking

Ondoorgrondelijk, zo zou je de wereld kunnen noemen. En toch is juist dit wat mensen al die eeuwen hebben geprobeerd: de wereld doorgronden. In de hoop om tot de essentie te komen onderbreken we voortdurend de chaotische stroom van onze waarnemingen, breken deze op in causaliteiten en definities. We ruilen zogezegd de wereld zoals we die zien in voor een wereld waarvan we hopen dat zij aan de waarneming ten grondslag ligt. Maar wat houden we dan over? En hoeveel van het leven zelf is daarin nog te herkennen?

Bestaat de werkelijkheid enkel uit een warboel aan losse indrukken waarin het niet meer dan noodzakelijk is om er door middel van hard nadenken en ordenen een structuur in aan te brengen, om hier vervolgens van te zeggen dat dit de échte werkelijkheid is, fundamenteler dan de chaos die je in eerste instantie hebt waargenomen? Of is juist dat wat wij als een chaos zien in werkelijkheid een eenheid op zich, die door het denken, redeneren, categoriseren, conceptualiseren wordt doorbroken en versplinterd?

Mozaïek

Verzeker mij ervan,
Dat ik het allemaal niet zeker weet
Dat wanneer het leek
Te kloppen in mijn gedachtenwereld,
Ik het woord verwisseld had
Voor een eigengemaakte utopia

Want als ik mezelf dan weer voorbij ren,
Van uitputting moet stilstaan,
Mijn hart als een razende tekeer gaat
Dan maak ik van de scherven een mozaïek,
Van een zwart vel de sterren die je ziet.

Ik wil het zwart op wit
Ik creëer mijn eigen euforie,
Een nieuwe wereld en bekleed haar met een nieuwe glorie
Schuif en schaaf
Voorzichtig aan elkaar
En net als een kind
Ben ik weer gevangen in mijn zwart-wit.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Sterrenstof

Ik zou weleens willen vliegen
Of met een wolk mee
omhoog willen varen
En na een tijdje
hoop ik dan
een ster te grijpen
Dan kan ik me daaraan vastklampen

En als ik,
na een tijdje gevlogen te hebben,
drijf tussen de sterrenstof
kan ik misschien afstand nemen
van de vullende leegte
die de wereld me heeft gebracht

En dan hoop ik
dat ik in die bewegingsruimte
gevuld word
met de sereniteit van de interval
tussen Hemel en aarde,
ik God van iets dichterbij kan ervaren
En ik,
terwijl ik daar zo zweef,
tot rust kan komen

84693e5a-bb35-43f3-b743-7bf9b8b7ad4f

Sterrenstelsel

Constelleren kan je leren
Impulsen zijn tembaar
Eitjes bakbaar
Mijn liefde voor jou
licht ontvlambaar

Ik wil dat jouw bliksemschicht
zich op mij richt
zodat ik pijn kan voelen
die essentieel is.

Laten wij in die geest
onze paarse knikkers
zachtjes tegen elkaar uitspelen,
een Melkweg maken,
intergalactisch dansen,
onze ruimteschepen in kruipen
en zweven in het niets.

Alle planeten komen steeds meer
op één lijn te staan
Mijn weerstand verdwijnt
in een zwart gat
Ik draai mijn hoofd
in onmogelijke hoeken;
het opent zich voor logica,
tijdreizen en synchroniciteit.

Ik ben klaar om iemand te koesteren
in contact-improvisatie
van autonoom persoon
tot autonoom persoon;
ik ben geen maan voor jouw planeet
en jij niet voor de mijne.

Als jij een baan wilt maken
om een andere planeet
heb ik daar vrede mee
Want ik heb de enorme eer
in hetzelfde universum te incarneren
als jij.

jonatan-pie-486589-unsplash

Naakt

De koelte van de zilte lucht
kan mij niet kalmeren
De ruis van de golven
Het wandelende zonlicht
En het zand dat mij draagt
kunnen niet voorkomen dat ik
meer dan bewust
om mijzelf heen ren

Er vliegt een helikopter over
Er loopt een echtpaar
gemoedelijk langs de kustlijn
En even verderop
ligt een beeldschone vrouw
ontbloot in de zon

En ik weet het niet meer

Ik dwaal, ik zoek naar iets onbestemds
Naar een paar woorden die tezamen
zullen vertolken wat mij van binnen roert
Maar bij ieder woord
dat ik spreek
Breekt het beeld
weer een beetje
af

Strand

Hartenimpuls

‘In de wand van de rechterboezem (rechteratrium) zit een klein gebiedje (1–2 mm) van aangepaste spiercellen, de sinusknoop, die een spontane depolarisatie vertoont: de cellen trekken vanzelf ongeveer eenmaal per seconde samen. Er komt dus geen impuls uit de hersenen aan te pas, het stimulatiecentrum zit in het hart zelf. ‘

Verbrande lucht
In mijn longen
In mijn hart
De apocalyps van het einde
En de start

Hij wist dat ik het nodig had
Om te voelen
Wie ik was
En hoe het zat

Zo ontstak ik het vuur
Zodat het zou branden
In mijn hart

Vlam