Duisternis

Het is alsof ik stik
word gewurgd
Ik wou
dat dat mijn kink was
maar het is de as
van zelfsabotage.

Ik ben weer ‘ns afgeleid
totaal niet mezelf,
bingend,
het ene moment buiten
het volgende neerwaarts.

Ik heb een vermoeden
dat het m’n dieet is.
Nu ben ik mentaal de diabeet
m’n gevoelens in de knoop
twee stappen terug
in plaats van één vooruit.

Ik voel de verlamming
dit gedicht heeft geen volte
en mijn hart doet pijn

hier in de holte.

WhatsApp Image 2018-11-12 at 23.08.56.jpeg

15 april 2016, 20.20

De zon scheen
Ik heb een deken
ik lees
maar warmte is er niet.
projecteer ik?
is warmte subjectief?
Dit was niet mijn ding.

hoe blijf ik hierbij
rustig?
hoe word ik niet verdrietig, agressief,
lustig?

Ik denk aan je,
zie jouw schoonwijn
een roze bril
op een roze wolk
jij brak het glas
en ik knikte.

niet elke ‘ja’ is goed
soms ga je de grens over,
de afgrond in.
Dan vrees ik
te worden uitgekotst,
dat ik alleen ben,
nooit begrepen kan worden.

Echter,
de ander pakt mijn hand
samen staan we op
en bouwen we een boomhut.

en zie daar,
een bundel,
een mixtape,
een cafeetje,
waar filosofen
rustig slapen
zonder pathologie,
zonder mysterie,

in alle vrijheid.

WhatsApp Image 2018-07-15 at 22.12.22.jpeg