Het stille meer

Toen zag ik het duister aan
en daalde ik af naar een stil meer
Op zoek naar wat mij ten diepste beweegt
Ik wacht af, observeer, luister opmerkzaam

Er is geen stem die verhelderend spreekt
Ik word gedwongen verder te gaan
Angstig daal ik af in het donkere water
Het water stijgt tot mijn lippen
Dan word ik overvallen, door schrik bevlogen
Ik word mij bewust dat ik mijzelf heb bedrogen

Zonder een woord te spreken blijf ik stil, ik zwijg
Terwijl het water boven mijn hoofd stijgt

In dat donkere water beweeg ik mij
met ingehouden adem loop ik over een dun koord –
balanceren tussen waanzin en helderheid
terwijl mijn onschuld wordt vermoord

Een kolkende stroming ontstaat in dat stille meer
Beukende golven sleuren mij heen en weer
Een verdrinkingsdood dreigt, de afgrond gaapt
Wanhoop nabij, als de laatste klokslag slaat

Dan, de schrikbarende ontdekking dat ten diepste
ik niet kies maar door krachten wordt bewogen
‘Ik’ ben enkel een druppel in een oceaan
die door de stroming wordt meegezogen

beach-black-and-white-clouds-414491

 

Jacht

Haastig ben ik op zoek
naar een plek om neer te strijken
uit te rusten; op zoek
naar liefde die ik kan grijpen
maar niet begrijpen, voelen
maar niet omvatten –
liefde die mij zal overstijgen

Maar, soms dreig ik te vergeten
dat liefde niet afgedwongen kan worden –
maar enkel gegeven
Laat mij rijk worden in de liefde
door uit overvloed te geven
dat ik niet de liefde zoek
maar door haar wordt gedreven

Fjord

Voorbij

Ik zal je meedragen
onze herinnering
behoedzaam bewaren
Ik zal tranen laten
bedroefd dat wij
niet konden herhalen

Met pijn in het hart
zal ik terug denken
alles vergelijken
Als tijd verstrijkt
je langzaam wegebt
maar ravage blijft

Onze liefde is een gevaar
een wervelwind, hoog water
de spanning blijft stijgen
maar nu, ontlading aldaar

Toren.jpg

De ander, het ogenblik en ik

Terwijl ik in de trein zit klinken mijn favoriete deuntjes door mijn koptelefoon. Met licht gebogen hoofd is mijn blikveld gericht naar het kleine scherm waarop facebook- en instagramberichten worden getoond van mensen die ik nauwelijks ken. Ik ben teruggetrokken in mijn comfortabele gedachtewereld die ik zachtjes tot stilte maan met de gedachteloze input van mijn telefoon. Bij elke halte blijf ik hopen dat de zojuist ingestapte mensen niet naast mij komen zitten; liever even geen gespreken, liever ontoegankelijk. Deze ruimte is nu eventjes van mij. Een ritueel van afzondering in publieke ruimte, gemakkelijk gemaakt door de digitale muur tussen de ander en ik. Lees verder

Avondzon

De kleuren van de avondzon schitteren op mijn netvlies,
ze schilderen de hemel met een rode gloed
Met een adembenemend schouwspel verwelkomt ze de nacht,
groet ze ons zacht, en verlaat ze ons samen met dag,
Deze vertoning, dit aanzicht, een spektakel,
verschijnt zo geregeld aan onze ogen,
Zij, heeft ons nog nooit bedrogen

Zijn wij niet eveneens een onderdeel van dit grote schouwspel,
in plaats van enkel de toeschouwer die uitsluitend aanziet?
Op afstand kijken we toe, door filters, zonder aandacht,
zien we nog de Ander – die door natuur en mens ons toelacht?
Het wonder hebben we gereduceerd tot atomen,
Zij is omgekomen door onze honger,
honger naar een wereld zonder wonder

Eén die wel te vatten is met ons begripsvermogen,
zo hebben wij, in diepste zin, onszelf bedrogen