Mozaïek

Verzeker mij ervan,
Dat ik het allemaal niet zeker weet
Dat wanneer het leek
Te kloppen in mijn gedachtenwereld,
Ik het woord verwisseld had
Voor een eigengemaakte utopia

Want als ik mezelf dan weer voorbij ren,
Van uitputting moet stilstaan,
Mijn hart als een razende tekeer gaat
Dan maak ik van de scherven een mozaïek,
Van een zwart vel de sterren die je ziet.

Ik wil het zwart op wit
Ik creëer mijn eigen euforie,
Een nieuwe wereld en bekleed haar met een nieuwe glorie
Schuif en schaaf
Voorzichtig aan elkaar
En net als een kind
Ben ik weer gevangen in mijn zwart-wit.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s