Het stille meer

Toen zag ik het duister aan
en daalde ik af naar een stil meer
Op zoek naar wat mij ten diepste beweegt
Ik wacht af, observeer, luister opmerkzaam

Er is geen stem die verhelderend spreekt
Ik word gedwongen verder te gaan
Angstig daal ik af in het donkere water
Het water stijgt tot mijn lippen
Dan word ik overvallen, door schrik bevlogen
Ik word mij bewust dat ik mijzelf heb bedrogen

Zonder een woord te spreken blijf ik stil, ik zwijg
Terwijl het water boven mijn hoofd stijgt

In dat donkere water beweeg ik mij
met ingehouden adem loop ik over een dun koord –
balanceren tussen waanzin en helderheid
terwijl mijn onschuld wordt vermoord

Een kolkende stroming ontstaat in dat stille meer
Beukende golven sleuren mij heen en weer
Een verdrinkingsdood dreigt, de afgrond gaapt
Wanhoop nabij, als de laatste klokslag slaat

Dan, de schrikbarende ontdekking dat ten diepste
ik niet kies maar door krachten wordt bewogen
‘Ik’ ben enkel een druppel in een oceaan
die door de stroming wordt meegezogen

beach-black-and-white-clouds-414491

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s