Onzichtbaar

Ze raapt takjes op en plastic van de straat
Men kijkt haar weg door weg te kijken
Want deze vrouw loopt uit de maat
En niemand weet en niemand ziet
Wie ze is of ooit was
Of waar ze naartoe gaat.

Het verkeer raast langs
De kerkklok luidt viermaal
En een oude heer verliest zijn krant
In het pandemonium van de stad

Maar niemand verliest ooit de tijd
Terwijl zij altijd van ons wint.
En als ik sprint en vlieg door het gedruis
In de hoop dat ik de trein haal
Kijk ik toch nog even om, heel kort
Naar de onzichtbare vrouw
Zij hoort hier niet thuis.

Verval

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s