De paradox

Het lastige van de liefde is
Dat je nooit weet wanneer ze eindigt
En wanneer ze begint

Ze grijpt je hart
En kleurt het in
Met alles en niets
Met tragiek en euforie

Met troebele zekerheden en kristalheldere roekeloosheid
Spreekt ze in het onuitspreekbare
Zwijgt ze met haar stemgeluid
Haar taal is de paradox
Haar woorden staan altijd tussen de regels
En haar zinnen hebben nooit een punt

Hij die zoekt zal vinden, sprak de kapelaan
Maar hij staat altijd op het verkeerde been
Want met beide benen op de grond
Raakt de liefde ons niet aan.

plafond

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s