Stil maar Bewogen – de Zachte Bries (deel 3/4)

 

Op de vraag hoe het met ons gaat, hebben we vaak maar een antwoord: We hebben het te druk. In dit verhaal gaan we steeds op zoek naar wat er gebeurd als dit even wegvalt. Wat betekent stilte nog in onze 21e -eeuwse leefwereld? Een verhaal verweven met gedachten over stilte, God, en ons. De beschreven gebeurtenissen zijn echt, de namen zijn echter fictief.

Voor eerste en tweede deel.

We leven in een tijdsgeest die ervaringszuchtig is, en dat heeft onvermijdelijk betrekking op hoe we omgaan met God en geloven. Daniel vertelde ons dat hij soms het meer in de buurt opzoekt, de houten steiger oploopt en in het koude water springt, puur om te voelen dat hij leeft. Op de vraag wat zijn ervaring met God was vertelde hij een anekdote. Hij liep een zomer nabij Aix-en-Provence, Zuid-Frankrijk. Hij was teleurgesteld in God, wilde iets van hem merken, ervaren, zien. Waar was Hij? Hij liep in gedachten met een backpack langs een verlaten landweg. Het was rustig en begon donker te worden. Toen stopte er een auto. Een figuur draaide het raam naar beneden en sprak vanuit de schaduw:

“Daniel, vous êtes toutes seul.” 

De auto vertrok met een onstuimige vaart. Een groep kraaien vloog over, tekende met een schelle schreeuw de eenzaamheid af tegen de nacht. Deze ervaring, zei Daniel, voelde alsof God tegen hem zei: Kom op, zo voelt echte verlatenheid. Heb geduld. Heb discipline. Open je ogen voor de wereld om je heen, waarin ik al aanwezig ben.

– Denk je dat het echt gebeurd is, of dat je het je inbeeldde?
– Maakt dat uit?
– Nee.

We zuchten soms naar God op dezelfde manier dat we zuchten naar ervaring. Dit doet mij denken aan een conferentie waar ik laatst aanwezig was. We hadden een hoop mooie diensten in een mooie zaal met allerlei mooie mensen bij elkaar. Er worden goede dingen verteld en waardevolle lessen geleerd, maar veelal wordt de ervaring van God – God die mensen iets ingeeft, raakt – als hoogtepunt gezien van die dagen. Ik denk dat dit heel bijzonder, authentiek en levensveranderend kan zijn, alleen dat het gevaar bestaat dat we het omdraaien. Dat we vanuit alle uithoeken van heel Nederland moeten komen en ons moeten verzamelen in een grote donkere zaal opdat wij onder de juiste omstandigheden met veel passie, kracht en muziek eindelijk iets – bovennatuurlijks – van God zullen ervaren wat de drukte en intensiteit aan ervaringen van onze haastige levens overstijgt. Ik had voor mezelf een realisatiemomentje. Ik liep naar buiten, wandelde twee uur lang, voelde de zon op mijn huid, zag de schepping, hoorde de stilte – en daar, in die prachtige rust en eenvoud – vond ik God.

Er ging een grote, krachtige windvlaag voor de HEER uit, die de bergen spleet en de rotsen aan stukken sloeg, maar de HEER bevond zich niet in die windvlaag. Na de windvlaag kwam er een aardbeving, maar de HEER bevond zich niet in die aardbeving. Na de aardbeving was er vuur, maar de HEER bevond zich niet in dat vuur. Na het vuur klonk het gefluister van een zachte bries. Toen Elia dat hoorde, sloeg hij zijn mantel voor zijn gezicht.

Dit eeuwenoude verhaal over de krachtige, almachtige God die zich juist openbaart in de rust, in het gefluister, weet mij altijd weer te raken. Het doet me denken aan een plek waar ik vorige zomer ben geweest. Twaalf kilometer van de Ierse kust, aan de rand van alle verlatenheid, op een van de meest westelijke punten van Europa, ligt Skellig Michael. In de zevende eeuw na Christus was hier een kloostergemeenschap bestaande uit twaalf monniken, die er leefden in stenen hutten. Ze teelden groenten en leefden van wat de aarde, de zee en de lucht hun bracht. Wat moet hen bewogen hebben om een normaal leven te verruilen voor een sober bestaan op de eenzaamste plek op aarde, in strijd met de elementen?

“De erfenis van het Keltische christendom is een waardevolle bron voor deze tijd waarin we geneigd zijn in abstracties te denken. De Kelten ervoeren de wereld veel zintuiglijker: Ze verstonden de kunst om in het gewone het heilige te zien (…)” 1

Het heilige openbaart zich niet altijd in een intense of bovennatuurlijke ervaring. God gebruikt zijn natuurlijke wereld om ons te verwonderen en te verrassen. Het bestaat niet voor niets. Wij hoeven geen regendans te doen om hem te laten neerdalen. Hij is zelf naar de wereld gekomen en heeft juist de kloof gedicht en het gordijn doen scheuren. Het koninkrijk is ook hier, in deze wonderlijke wereld en tussen haar mensen. In de onzelfzuchtige liefde, in de plaatsen waar licht overwint, hoop strijdt, gerechtigheid opstaat, en het mysterie zich voortschrijdend openbaart. Ons past enerzijds een open geest voor hoe God zich nog aan ons kan openbaren, en anderzijds bescheidenheid en geduld voor het heilige dat zich openbaart in eenvoud en het leven dat ons gegeven is. Soms moeten we de zee van geluiden die zich aan ons opdringt tot rust dwingen om de zachte bries te kunnen waarnemen die over stille wateren aandruist.
______________________________

1. Ian Bradley

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s