Stil maar Bewogen – De Stilte (deel 2/4)

Op de vraag hoe het met ons gaat, hebben we vaak maar een antwoord: We hebben het te druk. In dit verhaal gaan we steeds op zoek naar wat er gebeurd als dit even wegvalt. Wat betekent stilte nog in onze 21e -eeuwse leefwereld? Een verhaal verweven met gedachten over stilte, God, en ons. De beschreven gebeurtenissen zijn echt, de namen zijn echter fictief.

Voor het eerste deel.

Terwijl buiten een zwerm vogels over de velden streek vlogen de gedachten op in mijn hoofd.

Hoe kan het toch, dacht ik bij mezelf, dat we dit verleerd zijn? Stilte? We kunnen er simpelweg niet meer mee omgaan. Probeer maar eens een uur niets te doen. Niets luisteren, lezen, zien. Het is een kunst die onze generatie heeft verdrongen. Bij de koffie leefden we op van de gesprekken. Ik sprak met Daniel en Michiel over de verschillen tussen onze generatie en die van hem.

– Ik bewonder jullie omdat jullie ambitieus zijn

– Hoezo?

– Nou, jullie zoeken ervaring op, starten bedrijven, gaan op reis.

Er is echter een keerzijde, zei ik. Door de pressie van de arbeidsmarkt en een veranderende cultuur zijn we drukker dan ooit. Op de vraag: “Wat heb jij vandaag gedaan?”, of “Waarmee ben jij bezig?” is “niets” een onbevredigend antwoord. Ik doe, dus ik besta lijkt het adagium onzer tijd. Onze dagstructuur wordt bepaald door onze to-do’s en activiteiten. Zelfs tussen activiteiten door moet er gewerkt, geluisterd, gelezen en gekeken worden. Elke ruimte wordt gevuld, en wij staan alleen maar stil om weer verder te kunnen rennen. Als onze identiteit is wat wij doen en produceren, leiden we een rusteloos bestaan. Het is nooit genoeg, en we maken ons druk om het steeds drukker te krijgen.

Ik had nog geen vier uur mijn telefoon uit en ik schrok van hoe vaak ik dacht hem nodig te hebben. Gelukkig werd ik door mijn lege broekzak genoodzaakt telkens weer te realiseren dat ik alleen daar was, en nergens anders. Dat ik mijzelf was, daar, zittende en pratende bij de haard, en niet de foto’s en berichten die uit mij voortkomen als verlengstuk van mij. We zijn meer verbonden dan ooit, maar is er wel echt contact?[1] Netto speelt soms het merendeel van onze communicatie zich af via onze telefoon. Het hulpmiddel tot contact is het contact zelf geworden. Het heeft de mensen die ver van ons staan misschien iets dichterbij gebracht, diegenen die je kent maar nooit spreekt. Ze komen langs op social media, ‘vrienden’ met wie je je leven deelt, maar nooit echt deelt. Hier dacht ik, in deze huiskamer met haar bonte verzameling aan mensen en verhalen, worden levens gedeeld.

Wat hiermee samenhangt is dat veel aspecten van het leven een maakbaar product zijn geworden. We zijn gewend om alles te kunnen krijgen in het moment2. Dit beperkt zich niet alleen tot films, muziek en de pakketjes van Zalando en Bol.com die de volgende dag in huis zijn. We hebben geen geduld meer voor de complexiteit van vriendschappen en relaties en gebruiken social media om dit te beheersen en alles voorspelbaar en op veilige afstand te houden. We hebben geen geduld meer voor stilte. Dit hangt ook weer samen met de druk om altijd weer te ervaren, mee te maken, en dit te laten zien. Leven we voor deze ervaring, of om deze ervaring te delen? We’re good at putting filters on things, spreekt Simon Sinek over de millennials. Onze verbonden digitale belevingswereld doet geen recht aan de gebrokenheid en volheid van de werkelijkheid. Het is als een vriendschap waarin je alleen de mooie momenten met elkaar deelt. Waarin je ten diepste niet durft van de ander afhankelijk te zijn. Het kan prachtig zijn, maar is niet volledig.

Dus ja, we dromen, we zijn ambitieus. Maar daarmee zien we de top van de berg, niet altijd de berg zelf. We vullen ons leven met sensatie. De luxe en de vrijheid van onze keuzes is ons tot juk omdat we wachten op de perfecte levensweg, de perfecte ervaring die zich aan ons aanbiedt in onze digitale schijnwerkelijkheid. We zijn druk, om maar niet stil te hoeven zitten. Om maar niet stil te moeten staan.

En dan verwachten we dat God over deze zee van geluiden heen ruist en ons raakt als bliksem.


[1] Heidegger

[2] Simon Sinek

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s