Winterdeken

Als een deken van stilte
daalt de winter neer.
Iedereen was altijd in de weer,
maar nu, opeens heel plotseling,
zeggen we alles af,
voelen we die koude tinteling
op onze huid en we staan stil
bij onze menselijkheid
en krijgen maar beperkt de tijd,
want morgen smelt alles weg.
En was het niet meer dan een herinnering.
Aan die dag dat we niet konden luisteren
naar die geluidloos witte waas,
en niemand zich durfte te tonen op dat schone, smetteloze fluweel.
En dan die dwaas, die enkeling
die naar buiten stapt, zijn voetstap drukt in de knisperende sneeuw,
naar buiten loopt langs water, bos en bomenrij,
bevroren in de tijd
en zachtjes roept:
De wereld is van mij.

24838740_330347627446823_6826168106818207744_n

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s