Aan de andere kant

Ik lig hier stil,
m’n ogen stijf gesloten.
De bus wiegt heen en weer,
de zoute zeewind maakt mij slaperig.
Zijn handen ruiken naar het zoete appeltabak
dat hij elke avond aansteekt, net voordat hij gaat slapen.
Zijn sterke armen omsluiten mij steeds dichter
en dragen mij langzaam naar een andere wereld.

In de verte schijnen de lichten van grote oceaanschepen
maar zijn blik reikt veel verder dan de horizon.
Soms sluiten zijn ogen zich kort,
alsof hij zich probeert te herinneren
welke kleur de ogen van mijn moeder hadden.
Flarden van haar stem sussen mij zacht in slaap –
en ik besef aan deze kant van het diepzwarte water zijn we eindelijk veilig,
maar aan de andere kant vinden wij uiteindelijk ons thuis.

sterren

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s