Duisternis

Het is alsof ik stik
word gewurgd
Ik wou
dat dat mijn kink was
maar het is de as
van zelfsabotage.

Ik ben weer ‘ns afgeleid
totaal niet mezelf,
bingend,
het ene moment buiten
het volgende neerwaarts.

Ik heb een vermoeden
dat het m’n dieet is.
Nu ben ik mentaal de diabeet
m’n gevoelens in de knoop
twee stappen terug
in plaats van één vooruit.

Ik voel de verlamming
dit gedicht heeft geen volte
en mijn hart doet pijn

hier in de holte.

WhatsApp Image 2018-11-12 at 23.08.56.jpeg

Vervliegt

In de zwangere,
woordloos gesprokene
stroom van gezegdes
verstom ik.

Ik proef de textuur van je huid,
de kleur van je ogen
ligt op mijn lippen
en vervliegt.

Ik volg de lijnen langs je haar,
je slaap en je zij
en ik veeg, grijp,
raap en verwoord bij elkaar.

Maar bij ieder woord
dat ik spreek,
breekt het beeld
weer een beetje
af.

IMG_3954 2.jpg

Solidair

Soms, in een blind ogenblik
Wil ik solidair zijn met de wereld
Zoals de tijd de rotsen slijpt
De bliksem bomen splijt
Zoals woeste wateren kolken en
Verdampen in verzengende hitte
Tot dreigende donderwolken
Zoals de sluipende winterkou
De groene aarde smoort
Zoals een roofdier dat haar prooi vermoordt en verscheurt
Zoals de herfst de zomer overwint
En aan het einde van een vruchteloze jacht
het verval is dat onze wereld kleurt
Zo wil ik dan ook kapot gaan
Slijp mijn hart maar met de tijd
Laat haar gebroken zijn, elke morgen
Laat mij zwavel proeven in mijn longen
Want diep in deze chaos en ongereptheid
is een schone harmonie verborgen

078-IMG_1685.JPG

Onderbreking

Onderbreking

Ondoorgrondelijk, zo zou je de wereld kunnen noemen. En toch is juist dit wat mensen al die eeuwen hebben geprobeerd: de wereld doorgronden. In de hoop om tot de essentie te komen onderbreken we voortdurend de chaotische stroom van onze waarnemingen, breken deze op in causaliteiten en definities. We ruilen zogezegd de wereld zoals we die zien in voor een wereld waarvan we hopen dat zij aan de waarneming ten grondslag ligt. Maar wat houden we dan over? En hoeveel van het leven zelf is daarin nog te herkennen?

Bestaat de werkelijkheid enkel uit een warboel aan losse indrukken waarin het niet meer dan noodzakelijk is om er door middel van hard nadenken en ordenen een structuur in aan te brengen, om hier vervolgens van te zeggen dat dit de échte werkelijkheid is, fundamenteler dan de chaos die je in eerste instantie hebt waargenomen? Of is juist dat wat wij als een chaos zien in werkelijkheid een eenheid op zich, die door het denken, redeneren, categoriseren, conceptualiseren wordt doorbroken en versplinterd?

Mozaïek

Verzeker mij ervan,
Dat ik het allemaal niet zeker weet
Dat wanneer het leek
Te kloppen in mijn gedachtenwereld,
Ik het woord verwisseld had
Voor een eigengemaakte utopia

Want als ik mezelf dan weer voorbij ren,
Van uitputting moet stilstaan,
Mijn hart als een razende tekeer gaat
Dan maak ik van de scherven een mozaïek,
Van een zwart vel de sterren die je ziet.

Ik wil het zwart op wit
Ik creëer mijn eigen euforie,
Een nieuwe wereld en bekleed haar met een nieuwe glorie
Schuif en schaaf
Voorzichtig aan elkaar
En net als een kind
Ben ik weer gevangen in mijn zwart-wit.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.